ناآباد به انگلیسی

معنی و کاربرد

1. 1

   ناآباد

   adjective — صفت

   English meaning

   Empty, uninhabited, and bleak; laid waste.

   زمینی خالی و ویران

   • The land lay desolate.

     زمین ناآباد افتاده بود.

   • They crossed a desolate plain.

     آن‌ها از دشتی ناآباد گذشتند.

ترکیب‌های رایج

• desolate landscape

واژه‌های مرتبط

• desolation