تبعید به انگلیسی

معنی و کاربرد

1. 1

   تبعید

   noun — اسم

   English meaning

   The state of being forced to leave one's own country.

   اجبار به ترک وطن

   • He spent ten years in exile.

     او ده سال در تبعید گذراند.

   • The poet died in exile.

     آن شاعر در تبعید درگذشت.

2. 2

   تبعید کردن

   verb — فعل

   English meaning

   To force someone to leave their country or home.

   اخراج و راندن از وطن

   • The king exiled his enemies.

     پادشاه دشمنانش را تبعید کرد.

   • She was exiled for her beliefs.

     او به خاطر عقایدش تبعید شد.

شکل‌های واژه

plural

exiles

past tense

exiled

ترکیب‌های رایج

• live in exile
• go into exile

واژه‌های مرتبط

• banishment