عصیانگر به انگلیسی

معنی و کاربرد

1. 1

   عصیانگر

   noun — اسم

   English meaning

   A person who rises in opposition or resistance against authority.

   کسی که بر ضد قدرت می‌شورد

   • The rebels captured the city.

     عصیانگران شهر را تصرف کردند.

   • He was a rebel from his youth.

     او از جوانی عصیانگر بود.

   • The rebel refused to obey the king.

     عصیانگر از اطاعت پادشاه سر باز زد.

شکل‌های واژه

plural

rebels

ترکیب‌های رایج

• rebel forces
• rebel leader

واژه‌های مرتبط

• rebellion